عناوین مطالب:
خانه / آخرین اخبار / چگونه می توان روایت کرد که یکی از رازهای سرزمین مادری من دیگر نیست! + فیلم

چگونه می توان روایت کرد که یکی از رازهای سرزمین مادری من دیگر نیست! + فیلم

محمد علیمرادی با "اونودولموشلار" این بار به سراغ فراموش شدگان دریاچه اورمیه رفته است تا  مستند کوتاهی از وضعیت زندگی ساکنان روستایی در جوار دریاچه اورمیه تهیه کند.

یول‌پرس: همه ما به احیای دریاچه اورمیه امیدواریم ولی واقعیت نگین فیروزه ای آذربایجان، مرگ تدریجی یک رویاست. اردیبهشت تا مهر برای دریاچه امتدادیست یک پارچه از اشتیاق تا ناامیدی، کافیست در این ۱۵۰ روز هر روز یک پلان از یک بخش مشخص دریاچه ثبت شود. دریاچه ای که روزگاری جنگنده عراقی غرق شده در خود را می بلعید یا جاده مواصلاتی سلماس به ارومیه را به زیر خود می کشید، امروز حتی به زانوهایتان نیز نمی رسد. مسیری که از کشتی اوراق شده و پوسیده کنار پل دریاچه که نمک گیر دریاچه شده است تا روستایی به نام گمیچی طی می شود، خود تلنگریست از فراموش شدگی که از چشم هایمان آغاز می شود و به چشم هایمان نیز ختم می شود.

پر تکرارترین کلیشه محیط زیستی در اذهان مردم آذربایجان عبارت “اگر دریاچه ارومیه خشک شود… ” است. وحشت از این کلیشه گاهی تا شعاع ۵۰۰ کیلومتری دریاچه را نیز شامل می شود. قطعا شنیده اید که می گویند اگر این دریاچه خشک شود زندگی تا خود پایتخت برای مردم غیرممکن می شود یا طوفان نمک تمام خاک های حاصل خیز را از بین می برد. شاید همه اینها برای آینده باشد ولی امروز نیز خشک شدن دریاچه تاثیرات مخرب زیادی به سفره ی آبهای زیرزمینی و زمین های کشاورزی بسیاری از شهرستان های همجوار خود به ارمغان آورده است. ولی آن فاجعه ای که بیم از وقوع آن می رود کار خود را از چند ده متری دریاچه آغاز کرده است. جزئیات، عادت به نادیده گرفته شدن دارند. روستاهایی که شاید سال ها قبل طغیان دریاچه هر چند سال یکبار می توانست برایشان زیان بار باشد امروز نبودش هر روز فاجعه بار است. روستای زینتلو عجب شیر یکی از این جزهای آسیب دیده از خشکی دریاچه است.

“اونودولموشلار” مستندی است کوتاه از وضعیت مردمان این روستا که در عاشورای ۹۷ به تصویر کشیده شده است.عاشورا واقعه ایست که هزار و چهارصد سال در میان مان زنده است و فراموش نشده است. آبی که در عاشورا از حسین(ع) و یارانش دریغ شد برای این مردم بیش از همه قابل درک و لمس است. برای این مردم و همه کسانی که تصاویری از این مستند را می بینند بی آبی عیان است ولی این مردمان خود را فراموش شده می دانند و شاید نماد فراموش شدگی آنان همان مسجد نیمه تمامی است که دیگر رها شده است. هر چند مشکلات عدیده دیگری نیز گریبان این مردم را گرفته است.

محمد علیمرادی مستند ساز و روزنامه نگاری که قبلا نیز با مستند “اکیزلر” به روایت خود از دریاچه اورمیه پرداخته بود و در کارنامه خود فیلم های “اکینچی لر”، “اوبا” و “من عصمت ام” را نیز دارد، با “اونودولموشلار” این بار به سراغ فراموش شدگان دریاچه اورمیه رفته است. فردی که قریب به ۱۰ سال است از دریاچه فیلم و عکس تهیه می کند بهتر از همه می داند که چگونه باید روایت کند. تعهدی که سالها در کنار ما باشد قطعا از ما غولی از تعهد خواهد ساخت.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *