خانه / آخرین اخبار / “قارلی یوللار” آذربایجانین سولموش چیچکلری‌نین روایتی

“قارلی یوللار” آذربایجانین سولموش چیچکلری‌نین روایتی

مستند قارلی یوللار ساخته هایده مرادی، روایتگر دختران معصوم با آرزوها و حسرت‌هایی است که نگاه مردسالارانه آنها را زیر کرسی می‌گذارد تا کانون خانواده را گرم و  آبروی پدر خانواده را حفظ کند.

یول‌پرس: مستند قارلی یوللار ساخته هایده مرادی فیلم ساز با ذوق و موفق آذربایجانی  روایتگر دختران معصوم با آرزوها و حسرت‌هایی است که نگاه مردسالارانه آنها را زیر کرسی می‌گذارد تا کانون خانواده را گرم و  آبروی پدر خانواده را حفظ کند. پدری که به دختر خود نه به چشم فرزندش، بلکه در یک نگاه جنسیتی او را دختری می‌داند که در سن ۱۲ سالگی باید از مردان دور و برش دور نگه دارد تا خدایی نکرده ناموسش به خطر نیافتد. اما همین پدر و مادر با جدیت تمام می‌خواهند فرزند پسر خود را تا جایی که در توان دارند به مدرسه فرستاده و به قول خود به جایی برسانند. چرا پدر و مادر برای ادامه تحصیل دختران خود حاضر به هزینه نمی‌شوند؟ خیلی راحت می‌توانستند با تهیه یک سرویس چندین دختر را بدون نگرانی از امنیت آنها به مدارس اطراف بفرستند. عدم انجام این کار نشان از عمیق بودن مسئله است. نگاه سنتی که فلسفه آفرینش زنان را فرزندآوری و  ازدواج تعریف می‌کند و دختر ۱۲ ساله را بزرگ شمرده و او را از معلم مرد و پسران روستا پنهان می‌کند.

ما در این فیلم شاهدیم که چگونه اهالی این روستاها با سادگی تمام  و با تسبیحی در دست می توانند حکم زندگی دختران روستا را در قهوه‌خانه‌های روستا بدهند، و به قول مهسا من هم دیگر نتوانستم حرفی بزنم و سکوت کردم.

ترک تحصیل دختران در سنین پایین یکی از اصلی‌ترین دلایل کودک همسری نیز می‌باشد. این دوباره بازمی‌گردد به کلیشه‌های جنسیتی و نگاهی که به دختران دارند. وقتی پدر خانواده می‌گوید: دیگر بزرگ شده، درست نیست که به مدرسه برود، یعنی درستش این است که به خانه بخت برود و سن ازدواج او رسیده است که “قارلی داملار” با نگاهی واقع بینانه به این موضوع پرداخته است که این نشان از رابطه بین آموزش و جنسیت دارد.

آموزش، یکی از نیازها و حقوق هر انسانی برای توانمندسازی به شمار می‌رود . پس عدم آموزش دختران باعث ضعف آنها می‌شود. ضعف در ورود به اجتماع، اقتصاد، تربیت، زندگی زناشویی  و  رسیدن به اهداف و  درجات عالی در هر زمینه‌ای، حتی روزمره‌ترین نیازهای خود.

اما از آنجایی که این دختران از نظر خانواده و  دولت‌ها مهم و دارای ارزش سرمایه‌گذاری نیستند، کسی هم به فکر حل این معظل بزرگ و تبعیض جنسیتی نیست.

آیا پاسخگویی برای نگاه مهسا به پسرانی که در راه بازگشت از مدرسه در حال بازی با هم بودند هست که فریاد می‌زند “من نمی‌توانم به مدرسه بروم، فقط چون پسر نیستم!؟”

این فیلم به زودی در جشنواره فیلم تبریز به روی پرده خواهد رفت بنده نیز به عنوان یکی از فعالین حوزه زنان از علاقه مندان و فعالین میخواهم که به تماشای این مستند تاثیرگذار بنشینند.

نویسنده: لیلی بهزاد – فعال حوزه زنان

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *